..*சண்டியர் சர்ச்சை*


*கமலுக்கு டைரக்டர் மாரி செல்வராஜ் பகிரங்க கடிதம்*
“நடிகர் பத்மஸ்ரீ கமல்ஹாசன் அவர்களுக்கு,
ஒரு சேரிப் பையன் எழுதும் திறந்த கடிதம்:
எனக்கு எட்டு வயதாக இருந்தபோது, என் கண் முன்னாலேயே எங்கள் வீடு எரிந்த அந்த நள்ளிரவில் எழுத வேண்டும் என்று நினைத்த கடிதம் இது.
உட்காருவதற்கு ஒரு இடமும், கணினியும் கிடைக்க மிகவும் தாமதமானதால், இப்போதுதான் எழுதுகிறேன்…
‘தேவர் மகன்’ முதல் ‘உன்னைப்போல் ஒருவன்’ வரை உங்கள் திரைப்படங்களில் நான் கண்ட பூணூல் முற்போக்குவாதங்களையும், அதிகார அறிவின் அகங்காரத்தையும் இனியும் சகித்துக்கொள்ள நான், என் தந்தை செல்வராஜைப் போலவோ அல்லது என் தாத்தா நொண்டிப் பெருமாளைப் போலவோ இல்லை…
நான் மூன்றாம் தலைமுறை.
சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் மூலமாக, நீங்கள் சண்டியரை ஆதரித்துப் பேசும் ஒரு வீடியோவை இணையதளத்தில் பார்த்தேன். நீங்கள் மது அருந்திக்கொண்டே அதில் பேசியிருந்தீர்கள்…
சரி, அதைப் பற்றி பிறகு பேசலாம்.
பெரியாரின் கொள்கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, பூணூலைத் துறந்தவன் என்று தன்னைத்தானே கூறிக்கொள்ளும் நீங்கள், பல அடுக்குகளாக சாதி மற்றும் மத வேறுபாடுகளுடன் வாழும் நமது நாட்டில், ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியினரின் வாழ்க்கை முறையை, அவர்கள் அரிவாள் பிடிக்கும் முறையை, புகைப்பிடிக்கும் முறையை, மீசை வளர்த்து முறுக்கும் முறையை, மது அருந்தும் முறையை, தங்களுடன் வாழும் மற்ற மனிதர்களை அவமதிக்கும் முறையை எல்லாம் காட்டி ‘தேவர் மகன்’ திரைப்படத்தை எடுத்தது ஏன்?
வன்முறையாளர்களாக இருக்கும் ஒரு கூட்டம் ஆதிக்கம் செலுத்துவதையும், மற்றவர்களை அச்சுறுத்துவதையும், சாதித் தூண்களுக்கு மேலும் கூர்மை சேர்ப்பதையும் காட்டுவதற்காகவா?
பணக்காரனாக மீசையை முறுக்கிக்கொண்டு, பெண்களிடம் “தேவரின் காலடி மண்ணை புகழ்ந்து பாடடி பெண்ணே” என்று பாடியதன் விளைவுகளும், அது ஏற்படுத்திய வலியும் உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கிறதா?
நீங்கள் மது போதையில் இருந்தாலும் இதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்…
இந்தப் பாடலின் வரிகள் காரணமாக ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்கள் கூட பள்ளியில் தாக்குதலுக்கு உள்ளான சம்பவங்கள் இருக்கின்றன.
திருமண வீடுகளிலும், கோயில்களிலும் கூட இந்தப் பாடலை ஒலிக்கச் செய்து, கிராமங்கள் முழுவதையும் ஆடவைத்தது ஏன்?
வெள்ளரிக்காய் விற்கும் வயதான பெண்களைக்கூட இந்தப் பாடலைப் பாட வைத்தீர்கள்.
இந்தப் பாடல் எங்களுக்கு எதிராக சிலரின் மீசையை முறுக்கி உற்சாகப்படுத்துவதற்கான காரணமாக அமைந்தது.
மூன்று மணி நேரம் முழுவதும் மடித்து கட்டிய வேட்டியுடன், அதிகாரத்தின் அகங்காரத்தில் அரிவாளை ஏந்தி கொலைகளைச் செய்து காட்டிவிட்டு, திரைப்படத்தின் கடைசி மூன்று நிமிடங்களில் மட்டும் “டேய், அரிவாளைக் கீழே போடுடா” என்று கூறியதை, நீங்கள் விரும்பியபடி யாரும் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க நாங்கள் எருமை மாடுகள் அல்ல.
எங்களுக்கு கைகளும், கால்களும், உயிர்களும், சொத்துக்களும் பறிபோயின.
இவ்வளவுக்குப் பிறகும், உங்கள் திரைப்பட வாழ்க்கைக்கு மீண்டும் ஒரு வெற்றி தேவைப்பட்டபோது, மீண்டும் எங்களது போர்க்களத்தையே நீங்கள் தேர்வு செய்திருக்கிறீர்கள்.
யார் சண்டியர்? நீங்கள்தானா சண்டியர்? நீங்கள் பரமக்குடி சாஸ்திரிகள் அல்லவா?
ஐரோப்பிய அறிவு கொண்ட ஒரே தமிழ் சீர்திருத்தச் சிந்தனையாளர் என்று உங்களைப் பற்றிய பிம்பம் இருக்கிறது.
கருப்பு உடையும், கருப்பு அரிவாளும் ஏந்திக்கொண்டு வந்து தென் தமிழ்நாட்டில் சாதிக் கலவரங்களுக்கு தீ மூட்டிய ‘தேவர் மகன்’ திரைப்படத்தின் இரண்டாம் பாகம்தான் உங்கள் ‘சண்டியர்’ திரைப்படம் என்பதே வெட்கக்கேடானது.
தயவுசெய்து ‘சண்டியர்’ திரைப்படத்தின் பெயரை மாற்ற வேண்டும் என்று, தாக்குதலுக்கு உள்ளான ஒரு சமூகத்தின் பிரதிநிதி கூறியபோது, எந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி நீங்கள் பதிலளித்தீர்கள்?
“சண்டியர் என்று பெயர் வைத்தால் கிருஷ்ணசாமிக்குக் கோபம் வரும்… கிட்டி வாசல் என்று பெயர் வைத்தால் அதற்கும் கோபம் வந்தால் என்ன செய்வது?” என்று நீங்கள் கூறியது எவ்வளவு திமிர்த்தனமான பதில்?
‘தேவர் மகன்’ என்று பெயர் வைத்தபோது யாரும் எதிர்க்கவில்லை. ஆனால், அதன் விளைவுகளையும் அது ஏற்படுத்திய வலியையும் பார்த்து, பெயரை மாற்றுமாறு கோரும் ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்திடம் இப்படிப்பட்ட கடுமையான பதிலை நீங்கள் அளித்தீர்கள்.
சமூகத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாத ஒருவர் எப்படி கலைஞராக இருக்க முடியும்?
இந்த முற்போக்கு திமிரும் அகங்காரமும் உங்களிடம் உருவானதற்கு, உங்கள் முன்னோர்களின் காலத்து ஆரிய சமூகத்தின் மேலாதிக்க மனப்பான்மைதான் காரணம் என்பதை நாங்கள் அறிவோம்.
ஒரு திரைப்படத்தின் பெயரை மாற்றச் சொன்னால் நாங்கள் கலாச்சாரக் காவலர்களாகிவிடுவோமா?
மனிதர்களைக் கழுவேற்றி, மரங்களில் கட்டி எரித்துக் கொன்ற கலாச்சாரம் எங்களுடையது அல்ல.
உங்கள் கலாச்சாரம் யாருக்குத் தேவை?
உங்களுக்கு எங்கள் கலாச்சாரம் வேண்டும்…
எங்களை அடிமைப்படுத்திய கலாச்சாரம் வேண்டும். நாங்கள் அரிவாளை எடுத்த கலாச்சாரம் வேண்டும்.
அப்போதுதான் உங்களைப் போன்ற ஆரியர்களுக்கு குளிர்ச்சி கிடைக்கும்.
ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மாறும் அரசியல்வாதிகளைப் போல எல்லாமே மாறிவிடுமா?
மிஸ்டர் கமல் அவர்களே…
எங்கும் எதுவும் மாறவில்லை.
உங்களைப் போன்றவர்கள் இருக்கும் வரை எதுவும் மாறாது. யாரும் எதையும் மறக்கவும் மாட்டார்கள்.
இன்றைய சூழலில், கிராமப்புறப் பள்ளிகளில் சாதியின் நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?
பள்ளிப் பாடப்புத்தகங்களின் அட்டைப் பக்கங்களிலோ அல்லது பிற பக்கங்களிலோ தலித் புரட்சியாளர் அம்பேத்கரின் படம் இருந்தால், அவரது இரண்டு கண்களையும் பேனாவின் முனையால் குத்தி அழிக்கும் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள்.
உங்களுக்குத் தெரியும்!
தேர்வுக் கேள்வித்தாளில் அம்பேத்கரைப் பற்றிய ஒரு கேள்வி வந்தால்கூட பதில் எழுத மனமில்லாமல் இருக்கும் எத்தனை மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள்?
சாதியின் பட்டறைகளாக மாறிவிட்ட தமிழ்நாட்டின் சட்டக் கல்லூரிகளில், ஆதிக்கம் செலுத்தும் விரல்களில் சிகரெட்டுகளுடன் அம்பேத்கரின் காகிதங்களும் எரிக்கப்படுகின்றன.
இந்தச் செயல்களுக்கான எதிர்வினையாகத்தான் சென்னை சட்டக் கல்லூரியில் நடந்த போராட்டங்கள் கலவரமாக மாறின.
ஆதிகாலத்தில் உங்கள் முன்னோர்கள் உருவாக்கிய சாதி என்ற வாளுக்கு இருபுறமும் கூர்மை இருக்கிறது என்பதை இன்னும் நீங்கள் உணரவில்லையா?
உலகநாயகனே!
இப்போதும் கண்டதேவியின் தேர் சாலையின் நடுவில்தான் நிற்கிறது.
இப்போதும் உத்தபுரத்தின் சாதிச் சுவர் அவமானத்தின் அடையாளமாக நிற்கிறது.
கொடியங்குளம், ஆழ்வார்கர்குளம், மேலவளம், தாமிரபரணி ஆகிய இடங்களில் நாங்கள் இன்னும் அழுதுகொண்டுதான் இருக்கிறோம்.
மிஸ்டர் புத்திஜீவி!
இலங்கையில் தமிழ் ஈழத்தில் உங்கள் மொழியைப் பேசும் உங்கள் சகோதரர்கள் துண்டு துண்டாகக் கொல்லப்பட்டபோதும் நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்?
பம்பாயில் யாருக்கு என்ன நடந்தாலும், நாம் இங்கே அமைதியாக இருப்போம்.
அவர்கள் நமது மொழியைப் பேசினாலும் பேசாவிட்டாலும், நாம் ஏன் அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டும்? இல்லையா?
மிஸ்டர் புத்திஜீவி!
ஒரு பச்சிளம் குழந்தையும், பதினேழு பேரும் தாமிரபரணியில் மிதந்துகொண்டிருந்தபோது, வரலாற்றில் செய்த தவறுக்காக சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தியை சுடுவதற்காக துப்பாக்கியுடன் புறப்பட்டவர் நீங்கள் தான்…
(ஹே ராம்)
மது போதையில் இருபது பேரின் மரணத்திற்குக் காரணமான விருமாண்டிக்கு மரண தண்டனை வழங்கக்கூடாது.
ஆனால், ஒரு சிறுபான்மை சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், சமூக நீதி மறுக்கப்பட்டதால், அறியாமை காரணமாக வன்முறையைத் தேர்ந்தெடுத்து, தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து பழிவாங்கியபோது, அவர்களை நீதிமன்றம் தண்டித்தால்கூட, அவர்களைக் கடத்திச் சென்று கொல்ல வேண்டுமா?
இறுதியாக, திரு. கமல்ஹாசன் அவர்களே!
நீங்கள் கருப்பு சட்டை அணிந்துகொள்வதால், உங்கள் ஆரிய சமூகத்தின் வெள்ளை நிறத் தோலை எங்களிடமிருந்து மறைத்துவிடலாம் என்று நினைக்காதீர்கள்.
நீங்கள் பூணூலைக் களைந்திருக்கலாம். ஆனால், உங்கள் தலைமுறைகளின் பூணூல் பதித்த காலடித்தடங்கள் உங்களை விட்டுப் போய்விடவில்லை என்பதை நாங்கள் அறிவோம்.
உண்மையில், உங்களை ஒரு பெரிய நடிகராக அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
பிறகு, பணமும் செல்வமும் பாதுகாப்பாக இருக்கும்படி, சகலகலாவல்லவன், அபூர்வ சகோதரர்கள், தசாவதாரம் போன்ற திரைப்படங்கள் உங்களிடம் இருக்கின்றன.
உங்களைப் போன்ற ஆரிய முற்போக்குவாதத்தை வெளிப்படுத்திய ‘உன்னைப்போல் ஒருவன்’ இருக்கிறது.
மனிதர்களைப் பிரிக்கும் ‘தேவர் மகன்’, ‘தசாவதாரம்’ போன்ற திரைப்படங்களும் இருக்கின்றன.
பிறகு எதற்காக நீங்கள் ‘விருமாண்டி’ எடுத்தீர்கள்?
கமல், உங்களுக்கு திரைக்கதை என்பது ஒரு சாதாரண விஷயமாக இருக்கலாம்.
ஆனால்…
எங்களுக்கு, எங்கள் உலகத்தில் நாங்கள் வாழும் வாழ்க்கை மிகவும் அசாதாரணமானது என்பதை தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள்.
என்றும்,
இன்றும் உங்கள் நாட்டில்
‘சேரி’ என்று அழைக்கப்படும் வாழ்க்கை இருப்பதால்,
‘சேரிப் பையன்’ என்று அழைக்கப்படும்
மாரி செல்வராஜ்
